SPEKTAKL SCHULZ: PĘTLA

Koncepcja i reżyseria: Konrad Dworakowski
Muzyka: Paweł Odorowicz
Scenografia: Konrad Dworakowski
Światło: Tomasz Krukowski
Dźwięk: Marcin Dobijański, Paweł Odorowicz
Obsada: Joanna Chmielecka, Małgorzata Lipczyńska, Majka Justyna, Michał Jóźwik, Tomasz Rodowicz, Janusz Adam Biedrzycki
Film: HOLLYBABA
Spektakl wykorzystuje teksty Brunona Schultza w przekładzie z języka polskiego Tarasa Woźniaka, Iwana Hnatiuka, Andrija Szkrabiuka i Mykoły Jakowyny. Adaptacja sceniczna tłumaczeń - Nina Bichuya.
Premiera: 15 października 2020, Art_Inkubator w Fabryce Sztuki w Łodzi

Opis

Teatr CHOREA ma w swoim dorobku spektakle odnoszące się do znanych twórców polskiej kultury. Nie tylko twórczość Jerzego Grotowskiego stała się źródłem odniesień dla zespołu – wśród twórców, którzy inspirowali artystów byli m.in. Tadeusz Kantor, Stanisław Wyspiański, Zbigniew Herbert oraz Bruno Schulz.

Spektakl Schulz: Pętla w reżyserii Konrada Dworakowskiego stworzony przez CHOREĘ na podstawie prozy Schulza, przydzielić należy do nurtu egzystencjonalnego tego teatru. W zakresie tej działalności mieszczą się przede wszystkim tematy związane z kondycją współczesnego człowieka. Wrażliwość na świat, łączy się z fizycznym odczuwaniem zjawisk w nim zachodzących, dlatego też zespół wykształciła oryginalny język współczesnego mówienia o ciele, którym może zadać́ ważne pytania dotyczące naszej rzeczywistości. W tym nierzadko bolesnym pojmowaniu świata, CHOREA szukają piękna, które jest w stanie opowiadać o człowieku mimo jego słabości i brzydoty. Jak w opowiadaniach Schulza, artyści poznają człowieka słabym i genialnym zarazem, a jego świat cudownym i niezrozumiałym. Biorąc za punkt wyjścia Traktat o manekinach, CHOREA szuka wartości w niedoskonałości. Przyrównując człowieka do manekina, zestawiając go z nim, skupia się na jego ułomnościach będących jednocześnie jego siłą.

Twórcy spektaklu Schulz: Pętla poprzez poszukiwanie i przekraczanie granic pomiędzy ludzkim ciałem a materią, wchodzą w proces twórczy, próbują metaforycznie przejąć kompetencje Stwórcy, by wykreować na scenie człowieka „na obraz i podobieństwo manekina” z wszelkimi konsekwencjach tego nadużycia.

Spektakl jest filozoficzno-poetycką refleksja o naszych ojcach, mitach, naszych kamieniach węgielnych. Twórcy próbują dotrzeć do tego, co nas konstytuuje, przyglądają się temu jak historie indywidualne i nasza wspólna historia nas kształtują. Starają się odczytać między słowami Schulza inspiracje do opowieści o nas samych. Przedstawienie jest również realizacją teorii teatrów równoległych, którą artyści na potrzeby swojej twórczości wcielają w „Pętlę”, dążąc do stworzenia osobnych narracji: tej która jest na scenie i tej, którą widz tworzy we własnej wyobraźni posługując się obrazami i sugestiami.

Twórcy dotykają również tematu pamięci, tego jak kształtuje ona naszą fizyczność i jak wpływa na duchowy aspekt naszego bytu. Tworzą metaforę świata zmierzając wraz z bohaterami do źródeł, wiedząc, że jest to cel niemożliwy. Tę niemożność traktują jako przywilej wyobraźni, która poszukując odpowiedzi nieustannie podsuwa hipotezy. Starają się dotrzeć do naszych indywidualnych mitologii, próbując sprostać rzeczywistości, która nas otacza, odkryć nasz mit założycielski.

Dorobek Schulza na Ukrainie jest coraz lepiej znana dzięki wydarzeniom odbywającym się w ramach Międzynarodowego Festiwalu Brunona Schulza w Drohobyczu, a także dzięki przekładom tekstów Schulza, których dokonał Jurij Andruchowycz. Zainteresowanie pisarzem i jego twórczością nieprzerwanie wzrasta, zarówno w Polsce, jak i na Ukrainie, pomimo że trwają spory na temat jego przynależności kulturowej.